εβδομάδα των χριστιανικών παθών να εξελίσσεται σχετικά ομαλά, ωστόσο πρέπει να ομολογήσω πως τα χθεσινά αποκαλυπτήρια από τον Καρατζαφέρη της υποψηφιότητας της Βάνας Μπάρμπα ήταν σημειολογικά ο οργασμός της τηλεοπτικής αγελάδας.
Το ότι συνέπεσαν δε με την ανακοίνωση της εξαγοράς του instagram από το facebook, σε έκαναν ως δέκτη για ακόμη μια φορά να μελαγχολήσεις με το εγχώριο επίπεδο συνοικιακού αναψυκτηρίου στο οποίο η πολιτική μας εν μέσω ερειπίων επιμένει να βουτάει λες και δεν έχει περάσει μια μέρα από τη περίοδο των κλικαριστών αγελάδων.
Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ανακάλυψε κανά τροχό ο Καρατζαφέρης. Απλώς κάνει βασισμένος στο target group του κόμματος του τις κατάλληλες επιλογές με βάση το ιερό δισκοπότηρο της αναγνωρισιμότητας όπως αυτό δομήθηκε τις 2 τελευταίες δεκαετίες της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Το ίδιο ακριβώς έκαναν και τα πασοκονουδουκουκουεσυριζα όταν θέλανε να γαρνίρουνε το δικό τους ψηφοδέλτιο. Ο επώνυμος μαγνητίζει το πόπολο (της κάθε απόχρωσης,να είσαι βέβαιος) και κερδίζει για το κόμμα πολύτιμο δωρεάν τηλεοπτικό χρόνο προβολής.
Το ότι 9 στις δέκα φορές μετά τις εκλογές η κομματική γραφειοκρατία και νομενκλατούρα έχει τον τρόπο της να του βραχυκυκλώνει τη πολιτική διαδρομή αφού έχει επωφεληθεί από τα ψηφαλάκια του είναι πάλι ιστορικά διαπιστωμένο. Μονάχα στις σπάνιες περιπτώσεις που ο αναγνωρίσιμος έχει επιδείξει παρόμοιο μακιαβελισμό σαν τις υπόλοιπες συντεχνίες (ιατρών, νομικών, συνδικαλιστών κτλ) που απαρτίζουν τη μέση βουλευτική ομάδα, καταφέρνει να ανελιχθεί σχετικά επιτυχημένα.
Η Μπάρμπα απλώς έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των happy hour υποψηφιοτήτων, σε ένα κόμμα που έχει ειδικευτεί στην άσκηση πολιτικής ως τηλεοπτικό πρόγραμμα, καθορισμένο από τα ratings, τη δημοφιλία και τις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι ούτε καλύτερη, ούτε χειρότερη από τον μέσο γιατρό, δικηγόρο ή κληρονόμο πολιτικού ονόματος βουλευτή, ας είμαστε ειλικρινείς.
Οι κατά καιρούς συνθέσεις της βουλής και η κατάληξη της χώρας μιλάνε άλλωστε από μόνες τους. Το θέμα είναι πως στη σημερινή συγκυρία υποψηφιότητες σαν τη δικιά της, αλλά και άλλων σε άλλα κόμματα τονίζουν ακόμα πιο ανάγλυφα το αδιέξοδο και το πολιτικό κενό μέσα στο οποίο βρισκόμαστε.
Και η όποια ευφορία από τη στιγμίαια έξαψη που προσφέρει η γκροτέσκα αναδυσή τους όχι απλώς εξατμίζεται αλλά σαν να μην υπήρξε ποτέ. Όπως τα ψεύτικα φίλτρα του instagram.
