PIERIA-GR ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 2008 ΤΟ ΠΡΩΤΟ BLOG ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ

Το PIERIA GR σας καλώς ορίζει στη γειτονιά των θεών του Ολύμπου.

ΤΟ E-MAIL ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ PIERIA2011@YAHOO.GR ΚΙ ΕΡΧΕΣΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

ΒΛΕΠΩ ΔΙΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

"ΣΤΑ 11 ΒΗΜΑΤΑ" ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 22.00 ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΡΑΗΛΙΔΗ ΣΤΗ ΔΙΟΝ TΗΛΕΟΡΑΣΗ

Η ομάδα του PIERIA GR σας καλώς ορίζει στη γειτονιά των θεών του Ολύμπου.

Ο "ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ 106,7" ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΑ ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ WWW.ATHLITIKOS.GR

Η ομάδα του PIERIA GR σας καλώς ορίζει στη γειτονιά των θεών του Ολύμπου.

Όχι ρε. ΟΙ θάλασσες δεν είναι δικές μας. Είναι των ψαριών....
(Κείμενο του Δημητρίου Π. Κεραηλίδη)

Έχει δελφίνια στις παραλίες του Θερμαϊκού..... Κι αυτό κάποτε εγώ ο άσχετος το έλεγα γούρι... Γαμώτο μου..... Και μετά μου είπε ειδικός, πως αυτό είναι δυστυχία, δυστυχώς! Δυστυχώς για τα δύσμοιρα τα ζωάκια... Που τον χώρο τους και τη ζωή τους στις ανοιχτές θάλασσες την έκλεψαν οι μεγαλοβαρκάριδες, οι ψαράδες, τώρα μην έχοντας φαγητό να φάνε, ήρθαν στον κόλπο μας... Σε νερά που δεν τα πλησίαζαν ποτέ. Κι εδώ, μη νομίζετε πως περνούν καλά. Κάποιοι ασυνείδητοι τα σκοτώνουν, ή τα παιδεύουν. Γιατί λέει, τους σκίζουν τα δίχτυα. Λες και οι θάλασσες είναι του ανθρώπου. Γαμώ την ατυχία μου.... Όχι ρε. ΟΙ θάλασσες δεν είναι δικές μας. Είναι των ψαριών.... Εμείς όμως, οι άπληστοι άνθρωποι, τα θέλουμε όλα δικά μας. Και τη γη και τον ουρανό και τη θάλασσα. Και τα κάναμε μαντάρα όλα... Φτου μας και ξαναφτού μας.... Αφήστε ρε κοπρίτες τα δελφίνια να ζήσουν... Έλεος....

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΝΑ "ΠΕΤΑΣ" ΒΟΜΒΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΤΑΝΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!!!

LISTEN IT

Archive - Again

OLA TA LEFTA!!!

OLA TA LEFTA!!!!


Amy Winehouse 'You Know I'm No Good' Live!

JAMES "SENORITA"

TO TRAGOYDI ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΜΕ

ΑΝΑΣΤΕΝΑΞΑΝ ΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΣΤΕΚΙΑ

ΕΙΔΑΤΕ ΚΑΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ CLUBBING;

ΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟΥΣ 300 Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ;

ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ;

ΨΩΜΙΑΔΗΣ...

Λειτουργία των καταστημάτων και έναρξη των εκπτώσεων την πρώτη Κυριακή του νέου έτους.

«Θεωρούμε αυτονόητο ότι θα διασφαλιστούν πλήρως τα δικαιώματα των εργαζομένων για την κυριακάτικη εργασία. Επιπλέον, ως αντιστάθμισμα προτείνουμε να δοθεί σε όσους εργαστούν ένα ρεπό ή την επομένη της Καθαρής Δευτέρας ή στις 24 Μαρτίου», αναφέρει στην πρόταση του ο κ. Ψωμιάδης.


--------------------------------------------------------------------------------

ΑΙΩΝΕΣ ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑΣ - ΙΣΡΑΗΛ /ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Οι νεκροί μέσα σε ένα 24ωρο έχουν ξεπερπάσει τους 280 και οι τραυματίες ξεπερνούν τους 800, οι 200 εκ των οποίων σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.

το κρασι κι εγώ


Άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντάρα για το «Περιοδικό Οίνου» VINOPOLIS


Η λέξη «κρασί» είναι για μένα συνδεδεμένη με τη λέξη «γιαγιά» και την λέξη «κυρ Μιχάλης». Διότι η γιαγιά μου ήταν αυτή που με έστελνε, κάθε λίγο και λιγάκι για ψώνια στον κυρ Μιχάλη, δέκα βήματα απ' το σπίτι, που είχε μια μάντρα όπου πούλαγε κάθε είδους εμπορεύματα, από καυσόξυλα και κάρβουνο, μέχρι φέτα, ελιές και κρασί.

Και εκεί, εξυφάνθηκε η πρώτη συνωμοσία της ζωής μου. Καθότι η γιαγιά ζητούσε μισή οκά ρετσίνα αλλά εγώ ψώνιζα μισή οκά κοκκινέλι που μου άρεσε.

Θεωρούσα ότι μπορούσα να το κάνω εξαπατώντας τη γιαγιά που δεν έβλεπε καλά, λόγω καταρράκτη. Και το είχα κάνει αρκετές φορές μέχρι που με αποκάλυψε η θειά μου η Ελένη, όταν ρώτησε δικαιολογημένα τη Ρωσίδα γιαγιά : «Μάμουτσκα, γιατί παίρνουμε συνέχεια κοκκινέλι;».

Ήταν μέσα της δεκαετίας του '50, εγώ ήμουνα 7-8 χρονών, το κρασί ήταν βασικό και απαραίτητο στοιχείο του τραπεζιού που μπορεί να μην ήταν φτωχικό αλλά δεν ήταν και πλούσιο. Έτσι, η παρουσία, από κάποιο σημείο και μετά, κόκκινου κρασιού στη θέση της ρετσίνας που έπινε η οικογένεια, είχε προκαλέσει ερωτηματικά.

Δεν μου κράτησε κακία η γιαγιά για την απάτη αυτή που της είχα κάνει πεντέξι φορές. Αλλά και δεν μου έγινε το χατίρι γιατί ήμουν πολύ μικρός για να επιβάλω τη δική μου θέληση αφού έτσι κι αλλιώς, ό,τι προλάβαινα να πιώ από το μπουκάλι, αφού το ψώνιζα (μια-δυο γουλιές το πολύ, για να μη φαίνεται κιόλας) και μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Διότι στο σπίτι, «ο Δημήτρης μισό ποτηράκι νερωμένο».

Το κρασί βγήκε εντελώς απ΄ τη ζωή μου μέχρι και τα 18-19 μου χρόνια όταν και άρχισα να βγαίνω κάποια βράδια με τον πατέρα μου.

Ήταν λάτρης του καλού, λευκού, γαλλικού κρασιού. Έγινε κι εγώ. Και σιγά-σιγά, άρχισα μέχρι και να ξεχωρίζω κάποια κρασιά, πάντοτε λευκά, αφού ο πατέρας μου μού το είχε πει σαφέστατα: «Μόνο λευκό κρασί θα πίνεις. Το ροζέ είναι για σαχλαμάρα ενώ το κόκκινο πρέπει να είναι ΠΟΛΥ καλό για να το πιείς».

Το κόκκινο «μπήκε στη ζωή μου» στα 31-32 μου, μέσα από τη συνεργασία μου με το Γιάννη Διακογιάννη στην τηλεόραση. Γαλλοτραφής, γαλλομαθής και λάτρης του γαλλικού κρασιού, ο Γιάννης, πέρα απ΄ όλα τα άλλα, με έμαθε στα πολλά μας επαγγελματικά ταξίδια μαζί, να πίνω κόκκινο.

Η γυναίκα μου τέλος ήταν ο καταλύτης ενώ κόντευα τα 40. Όντας Κρητικιά, με… εισήγαγε στα κάθε είδους τσίπουρα ΧΩΡΙΣ γλυκάνισο, τις ρακές όπως τις λένε στην Κρήτη αλλά και τα «συμπαρομαρτούντα» λευκά αποστάγματα στέμφυλων από άλλες χώρες. Όπως λ.χ. η γκράπα.

Τώρα, τα πίνω όλα.

Ρετσίνα του μπακάλη, αρετσίνωτο του μαγαζιού, ελληνικό εμφιαλωμένο λευκό (από «Αθήρι» μέχρι «Άδολη Γή», «Μοσχοφίλερο» και «Ορεινά Κτήματα») κοκκινέλι απ΄ το βαρέλι, σπιτικό απ΄ τη Νάξο, μουρουνόρακη από το Ρέθυμνο, τσίπουρο απ΄ τον Άγιο Λαυρέντιο και το Κόρθι , εξεζητημένες ποικιλίες της Καλιφόρνιας, κόκκινα Βουργουνδίας, μαύρα Πορτογαλέζικα, ημίγλυκα Κουβανέζικα…

Και μ' αρέσουν όλα. Μέχρι να μη με «πειράζουν».