Είναι δικά σου και δικά μου τα κεράσια, ώ Πιεριέα μαγικέ....

Είναι η εποχή τους.
Να τα προτιμάτε, γιατί είναι δικά μας.
Είναι δικά σου και δικά μου τα κεράσια, ώ Πιεριέα μαγικέ....
Κι έτσι στηρίζεις τον διπλανό σου.
Στηρίζεις Πιερία.....
Θέλεις κεράσι;
Πιερίας.
Θέλεις φράουλα; Πιερίας.
Θέλεις ακτινίδιο; Πιερίας.
 

ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ ΜΟΥ - ΜΠΕΜΠΗΣ ΧΑΤΖΗΧΥΔΙΡΟΓΛΟΥ

Διαβάστε να μαθαίνεται...
Εσείς που εκτός του ότι ξεχάσατε, χάσατε και τον δρόμο.
ΠΙΕΡΙΚΟΣ ζωντανή ιστορία, που ήρθε από τον ΟΛΥΜΠΟ και τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ....
ΝΑΙ.....
ΖΩ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΜΕΓΑΛΟ.....

ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ - ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΣΤΑ ΠΙΕΡΙΑ, ΣΑ ΝΑ ΛΕΜΕ "ΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ"

Άλλο κι αυτό πάλι....
Και να κερδίζαμε και τίποτα από αυτό εμείς, πάει στο διάολο.
Εμείς, δηλαδή οι κάτοικοι της Πιερίας, τίποτα δεν θα πάρουμε, γιατί θα πάρουν το ...όλον οι νταλαβερτζίδες της Αθήνας.
Ή μάλλον όχι.
Κάποιοι Πιεριείς θα φάνε.
Και είναι οι ενδιάμεσοι.
Οι μεσίτες.
Οι πουλημένοι και τα αρπαχτικά.
Γιατί πάντα οι ήττες ήρθαν από προδοσίες εντός...

Φιλιά στα ...μούτρα σας κοπρόσκυλα.

ker@ilidis

ΜΕΤΑ ΤΟ 1ο ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ "ΜΠΛΕ ΦΑΛΑΙΝΑΣ", ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ 2ο ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Νέο περιστατικό αυτοτραυματισμού, αυτήν την φορά 14χρονης μαθήτριας από τη Θεσσαλονίκη, από το «παιχνίδι» αυτοκτονίας, γνωστό και ως «Μπλε Φάλαινα», ερευνά η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της πόλης.

Συγκεκριμένα, το νέο κρούσμα έλαβε χώρα σε Γυμνάσιο της Τούμπας, το οποίο έκανε γνωστό ο καθηγητής Αγγλικών, Διογένης Παπαδόπουλος, μιλώντας στο «Ράδιο Θεσσαλονίκη».
Ο κ. Παπαδόπουλος υποστήριξε πως

353.000 ΨΥΧΕΣ, ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ - Ο ΠΟΝΤΟΣ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά.

Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ; 


Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. 
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. 
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; 
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

• Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
• Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
• Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774.

 Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην